⏱ Εκτιμώμενος χρόνος ανάγνωσης: 1 λεπτά ανάγνωσης
Αποχωρίζομαι συγκινημένος έναν ακόμη επιστήθιο φίλο, έναν τακτικό συνομιλητή, έναν πολύπειρο άνθρωπο από τη συναναστροφή του οποίου διδασκόμουν πολλά.
Ο Γιώργος Πλεξουσάκης, πέραν της επιτυχούς, προσωπικής επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, η οποία τον οδήγησε από το δασώδες Ορεινό στην παραθαλάσσια Ιεράπετρα, υπήρξε και ένα δραστήριο μέλος της τοπικής κοινωνίας μας, στην οποία πρόσφερε προθύμως πολλά. Ως Πρόεδρος της νεοσύστατης τότε κοινότητας Σχινοκαψάλων. Ως μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Λασιθίου επί σειράν ετών. Ως μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων της Ενώσεως Γεωργικών Συνεταιρισμών Ιεράπετρας και του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης μας, η περιπετειώδης πορεία του οποίου ήταν η διαρκής ομολογημένη αγωνία του. Ως Πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας στην πόλη μας και ως μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου της.
Ο Γιώργος Πλεξουσάκης δεν καταλάμβανε απλώς τη θέση στην οποία κάθε φορά εκλεγόταν ή οριζόταν να υπηρετήσει. Δούλευε συστηματικά για να την τιμήσει, υπηρετώντας την με εργατικότητα, με ανιδιοτέλεια και με αποτελεσματικότητα, επιστρατεύοντας όσες γνώσεις τον είχε προικίσει το απαιτητικό πανεπιστήμιο της ζωής.
Τελευταίος καημός του ήταν να πρασινίσει και πάλι ο γενέθλιος τόπος του που πρόσφατα κάηκε και να αποκατασταθούν οι ζημιές των πληγέντων συγχωριανών του.
Γιώργο, ο Σήφης και εγώ θα σε περιμένουμε πάντοτε με ειλικρινή αγάπη στο στέκι μας. Το χειμώνα, δίπλα στο αναμμένο τζάκι του Βασίλη. Τώρα το καλοκαίρι, κοντά στο παραθαλάσσιο κύμα που συντρόφευε εχέμυθα τις ομιλίες μας. Ήδη νοιώθουμε πως η συντροφιά μας έγινε πιο φτωχή, αφού τόσο την ομόρφαινε η σεμνή παρουσία σου.
Καλό ταξίδι, καλέ μας φίλε.
Νίκος Χριστοφακάκης
