Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις της κ. Χρύσας Χατζημαρκάκη σχετικά με την παραχώρηση του νέου Γηροκομείου στον Σύλλογο «Φίλοι Ατόμων Τρίτης Ηλικίας», θεωρώ χρήσιμο να αποσαφηνιστούν ορισμένα ζητήματα που αφορούν τη σημερινή πραγματικότητα του Γηροκομείου.
Καταρχάς, είναι απολύτως θεμιτό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποιος πρέπει να λειτουργεί το νέο Γηροκομείο. Η επιλογή μεταξύ δημοτικής λειτουργίας και λειτουργίας από έναν φορέα με 25 χρόνια εμπειρίας στη φροντίδα ηλικιωμένων είναι ένα σοβαρό θέμα που πρέπει να συζητηθεί δημόσια και με επιχειρήματα.
Το Γηροκομείο έχει παλιές οφειλές — αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι βιώσιμο
Ναι, υπάρχει σημαντικό οικονομικό υπόλοιπο από προηγούμενες περιόδους. Αυτό ουδέποτε αποκρύφθηκε και η σημερινή διοίκηση δεν προσπαθεί να το παρουσιάσει διαφορετικά.
Όμως υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο «υπάρχει παλαιό χρέος» και στο «ο οργανισμός δεν είναι βιώσιμος».
Το πρώτο είναι γεγονός.
Το δεύτερο δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα.
Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν οικονομικές υποχρεώσεις ή ότι δεν υπάρχουν προκλήσεις.
Σημαίνει όμως ότι η βιωσιμότητα ενός οργανισμού δεν κρίνεται από το αν έχει ιστορικές οφειλές, αλλά από το αν μπορεί να καλύπτει με τα τρέχοντα και προβλεπόμενα έσοδά του τις τρέχουσες και μελλοντικές λειτουργικές του ανάγκες.
Και αυτό ακριβώς είναι που έχει εξεταστεί.
Από πού προήλθε το «παλιό χρέος»;
Εδώ υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας που δεν πρέπει να παραλείπεται.
Το Γηροκομείο ξεκίνησε με τον ίδιο φορέα που το λειτουργεί σήμερα, τον Σύλλογο «Φίλοι Ατόμων Τρίτης Ηλικίας».
Για 25 χρόνια, ο Σύλλογος κατάφερε να κρατήσει το Γηροκομείο σε λειτουργία και να παρέχει καθημερινά φροντίδα στους ηλικιωμένους συμπολίτες μας, αντιμετωπίζοντας τις οικονομικές και λειτουργικές δυσκολίες που προέκυπταν.
Η σημαντική συσσώρευση του λεγόμενου «παλιού χρέους» δεν δημιουργήθηκε επειδή το Γηροκομείο ήταν ένα μη βιώσιμο μοντέλο λειτουργίας.
Δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό από μια συγκεκριμένη εξέλιξη:
Η τότε Δημοτική Αρχή ζήτησε από τον Σύλλογο να εκκενώσει το κτίριο στο οποίο λειτουργούσε το Γηροκομείο, προκειμένου να πραγματοποιηθούν εργασίες που ήταν απαραίτητες για την προσαρμογή του κτιρίου στις απαιτήσεις της άδειας λειτουργίας.
Η συμφωνία και η προσδοκία ήταν ότι η διαδικασία θα διαρκούσε περίπου έναν χρόνο. Ο ένας χρόνος όμως έγινε δύο, τρία, τέσσερα χρόνια — και τελικά περίπου οκτώ χρόνια.
Και όλο αυτό το διάστημα το Γηροκομείο δεν μπορούσε να σταματήσει να λειτουργεί. Οι ηλικιωμένοι έπρεπε να συνεχίσουν να φιλοξενούνται και να λαμβάνουν φροντίδα. Έτσι ο Σύλλογος αναγκάστηκε να λειτουργήσει σε ιδιωτικό κτίριο και να καταβάλλει ενοίκιο για όλα αυτά τα 8 χρόνια.
Αυτό είναι το βασικό υπόβαθρο ενός πολύ μεγάλου μέρους των παλαιών οφειλών που κληρονόμησε η σημερινή διοίκηση.
Επομένως, όταν κάποιος αναφέρεται σήμερα στο «μεγάλο χρέος του Γηροκομείου», είναι στοιχειώδες να εξηγεί πώς δημιουργήθηκε αυτό το χρέος και υπό ποιες συνθήκες.
Δεν είναι το ίδιο πράγμα να δημιουργείται ένα χρέος από μια μη βιώσιμη καθημερινή λειτουργία και να δημιουργείται επειδή ένας φορέας αναγκάστηκε να πληρώνει επί χρόνια ένα ιδιωτικό κτίριο, ενώ περίμενε την ολοκλήρωση εργασιών σε ένα δημοτικό κτίριο.
Το οικονομικό μας σχέδιο δεν βασίζεται σε εράνους και συναυλίες
Ακούστηκε επίσης το επιχείρημα: «Πόσες συναυλίες να κάνει τον χρόνο και πόσες φορές να βγει να ζητήσει χρήματα από τον κόσμο;»
Η ερώτηση θα είχε βάση εάν πράγματι το οικονομικό μοντέλο του Συλλόγου στηριζόταν σε συναυλίες, ραδιομαραθώνιους ή συνεχείς εκκλήσεις προς την κοινωνία.
Δεν στηρίζεται.
Οι δωρεές, οι εκδηλώσεις και η στήριξη της τοπικής κοινωνίας είναι ασφαλώς πολύτιμες και τις θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικές. Δεν αποτελούν όμως προϋπόθεση πάνω στην οποία έχει στηριχθεί ο οικονομικός σχεδιασμός της λειτουργίας του Γηροκομείου.
Οι οικονομικές προβλέψεις και οι προϋπολογισμοί μας δεν περιλαμβάνουν ως αναγκαία έσοδα ραδιομαραθώνιους, συναυλίες ή άλλες έκτακτες εκστρατείες συγκέντρωσης χρημάτων.
Αυτό είναι μια κρίσιμη διάκριση.
Άλλο η κοινωνία να στηρίζει ένα ίδρυμα επειδή το αγαπά και άλλο η λειτουργία του να εξαρτάται οικονομικά από αυτή τη στήριξη.
Το πρώτο είναι κοινωνική συμμετοχή.
Το δεύτερο θα ήταν οικονομική εξάρτηση.
Το μοντέλο που έχουμε σχεδιάσει δεν βασίζεται στο δεύτερο.
Και ο γιατρός υπάρχει ήδη
Ακούστηκε επίσης ότι ένας σύλλογος δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει γιατρό για μια τέτοια δομή.
Η πραγματικότητα είναι πολύ απλή:
Το Γηροκομείο ήδη διαθέτει γιατρό.
Επομένως, το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν περιγράφει την πραγματική κατάσταση της δομής σήμερα.
Πριν αποφασίσουμε τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει ένας φορέας, είναι προτιμότερο να εξετάσουμε τι κάνει ήδη.
Η σύγκριση με το Νοσοκομείο δεν είναι συγκρίσιμη
Έγινε επίσης σύγκριση με τη λειτουργία του Νοσοκομείου.
Η σύγκριση αυτή, όμως, δεν είναι ουσιαστικά σχετική.
Το Νοσοκομείο αποτελεί μέρος του Εθνικού Συστήματος Υγείας και λειτουργεί σε ένα εντελώς διαφορετικό θεσμικό, οικονομικό και οργανωτικό πλαίσιο.
Οι ανάγκες ενός νοσοκομείου, η ιατρική τεχνολογία που χρησιμοποιεί, ο εξοπλισμός, η στελέχωση, οι ιατρικές ειδικότητες, οι επείγουσες υπηρεσίες και η πολυπλοκότητα των περιστατικών που αντιμετωπίζει δεν μπορούν να συγκριθούν με τις ανάγκες και τη λειτουργία μιας μονάδας φιλοξενίας και μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων.
Αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση τη σημασία του Νοσοκομείου.
Απλώς σημαίνει ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε το μοντέλο ενός νοσοκομείου ως επιχείρημα για το ποιο μοντέλο διοίκησης είναι κατάλληλο για ένα Γηροκομείο.
Πρόκειται για δύο διαφορετικούς οργανισμούς, με διαφορετική αποστολή, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετική στελέχωση και διαφορετική οικονομική λειτουργία.
Δεν ξεκινάμε από το μηδέν
Ο Σύλλογος «Φίλοι Ατόμων Τρίτης Ηλικίας» δεν είναι ένας φορέας που εμφανίστηκε σήμερα και ζητά να του παραχωρηθεί ένα δημοτικό κτίριο για να δοκιμάσει αν μπορεί να λειτουργήσει ένα Γηροκομείο.
Το Γηροκομείο ξεκίνησε με αυτόν τον Σύλλογο.
Και για 25 χρόνια ο Σύλλογος το κράτησε σε λειτουργία.
Για 25 χρόνια άνθρωποι εργάστηκαν, προσέφεραν, αντιμετώπισαν κρίσεις, οικονομικές δυσκολίες, ελλείψεις προσωπικού και αμέτρητα καθημερινά προβλήματα, ώστε οι ηλικιωμένοι της Ιεράπετρας να έχουν έναν χώρο φροντίδας και αξιοπρέπειας.
Αυτό δεν είναι θεωρία.
Είναι 25 χρόνια πραγματικής λειτουργίας.
Η σημερινή διοίκηση παρέλαβε μια δύσκολη κατάσταση και εργάστηκε ώστε να αποκαταστήσει την οικονομική τάξη, να αντιμετωπίσει τις υποχρεώσεις και να δημιουργήσει ένα βιώσιμο μοντέλο για το μέλλον.
Και το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία επανέκτησε την εμπιστοσύνη της στον Σύλλογο αποδεικνύεται και έμπρακτα από τη σημαντική οικονομική στήριξη που προσέφερε στη σημερινή διοίκηση.
Δεν ζητάμε να μας εμπιστευθούν στα λόγια
Δεν ζητάμε από κανέναν να αποδεχθεί ότι το μοντέλο μας είναι βιώσιμο επειδή το λέμε εμείς.
Ζητάμε να εξεταστούν τα στοιχεία.
Ο προϋπολογισμός.
Οι προβλέψεις εσόδων και εξόδων.
Το κόστος λειτουργίας.
Οι ανάγκες στελέχωσης.
Οι υποχρεώσεις.
Το ιστορικό των οφειλών.
Και, κυρίως, το πραγματικό κόστος κάθε εναλλακτικού μοντέλου λειτουργίας.
Εφόσον τα οικονομικά μας στοιχεία έχουν ήδη εξεταστεί από πανεπιστημιακούς οικονομολόγους και έχουν αξιολογηθεί ως βιώσιμα, θεωρούμε απολύτως λογικό η συζήτηση να γίνει πάνω σε αυτά τα στοιχεία και όχι σε υποθέσεις.
Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα κερδίσει μια πολιτική αντιπαράθεση
Σεβόμαστε απόλυτα την άποψη της κ. Χατζημαρκάκη ότι το Γηροκομείο πρέπει να λειτουργήσει ως δημοτική δομή. Είναι μια πολιτική θέση που δικαιούται να υποστηρίζει.
Δεν είναι όμως σωστό, προκειμένου να υποστηριχθεί αυτή η θέση, να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Σύλλογος είναι σήμερα οικονομικά μη βιώσιμος, ότι εξαρτά τη λειτουργία του από συναυλίες και εράνους ή ότι αδυνατεί να εξασφαλίσει βασικές υπηρεσίες που ήδη παρέχει.
Η Ιεράπετρα έχει μπροστά της μια σημαντική ευκαιρία.
Έχει ένα νέο, σύγχρονο Γηροκομείο, έναν Σύλλογο με 25 χρόνια εμπειρίας, ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά για τους ηλικιωμένους και μια τοπική κοινωνία που έχει αποδείξει ότι ενδιαφέρεται έμπρακτα.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, στην άκρη τις εντυπώσεις και ας βάλουμε στο τραπέζι τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία, το πραγματικό κόστος κάθε μοντέλου λειτουργίας, τις ανάγκες στελέχωσης, το χρονοδιάγραμμα και, πάνω απ’ όλα, το συμφέρον των ηλικιωμένων ανθρώπων.
Εκεί πρέπει να γίνει η συζήτηση.
Και εκεί είμαστε έτοιμοι να κριθούμε.
Βαγγέλης Φραγκιαδάκης
Πρόεδρος του Συλλόγου ΦΙΛΟΙ ΑΤΟΜΩΝ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Last Updated on 1 ημέρα ago by energinews admin
Related Posts
