⏱ Εκτιμώμενος χρόνος ανάγνωσης: 1 λεπτά ανάγνωσης
Η πρόσφατη σύσκεψη στην Περιφέρεια Κρήτης για το νέο νοσοκομείο στο Ρέθυμνο ανέδειξε κάτι που στη δημόσια συζήτηση συχνά αποσιωπάται. Τα μεγάλα έργα δεν προχωρούν επειδή απλώς εξαγγέλλονται, αλλά επειδή κάποιοι αναλαμβάνουν τον συντονισμό, την επιμονή και τη διαρκή πολιτική πίεση μέχρι να μπουν σε τροχιά υλοποίησης.
Στην περίπτωση του Ρεθύμνου, η διαδικασία είναι σαφής. Υπάρχει συντονισμός φορέων, σαφές πλαίσιο και δημόσια ανάληψη ευθύνης για το επόμενο βήμα. Πρόκειται για ένα οραματικό έργο που αντιμετωπίζεται ως ζήτημα προτεραιότητας και όχι ως επικοινωνιακή αναφορά.
Η σύγκριση με το Λασίθι δεν γίνεται για λόγους αντιπαράθεσης μεταξύ νομών, αλλά γιατί φωτίζει ένα κρίσιμο ερώτημα. Τι συμβαίνει όταν, ενώ υπάρχουν προϋποθέσεις, τα έργα δεν προχωρούν;
Στο Λασίθι, η ανάγκη για επέκταση του Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου είχε εγκαίρως αναγνωριστεί. Υπήρξε τεχνική βάση, υπήρξε κατεύθυνση και, το σημαντικότερο, το έργο εντάχθηκε στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας το 2023. Δηλαδή, πέρασε από τη φάση της διαπίστωσης στη φάση της επίσημης πολιτικής δέσμευσης.
Από εκεί και μετά, όμως, η πορεία σταμάτησε.
Η επέκταση δεν ωρίμασε, δεν τέθηκε ως προτεραιότητα, δεν προωθήθηκε στα επόμενα στάδια. Το έργο δεν απορρίφθηκε θεσμικά. Απλώς έπαψε να συζητείται.
Και εδώ ακριβώς προκύπτει το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης.
Η κυβέρνηση διαμορφώνει το γενικό πλαίσιο, τα χρηματοδοτικά εργαλεία και τις κατευθύνσεις. Το αν αυτές οι δυνατότητες θα μεταφραστούν σε πραγματικά έργα σε κάθε νομό εξαρτάται από την τοπική πολιτική διαχείριση και από τον θεσμικό εκπρόσωπο που αναλαμβάνει να τις διεκδικήσει, να τις υπερασπιστεί και να τις κρατήσει ζωντανές στο κεντρικό πεδίο.
Ο βουλευτής ενός νομού δεν είναι απλός παρατηρητής της κυβερνητικής πολιτικής. Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο κέντρο και την τοπική κοινωνία. Οταν ένα έργο που έχει ήδη ενταχθεί σε κυβερνητικό σχεδιασμό παγώνει, το ερώτημα δεν αφορά τις προθέσεις, αλλά τη διαχείριση της ευθύνης.
Την ίδια περίοδο που στο Λασίθι ένα κρίσιμο έργο υποδομής έμενε αδρανές, η κατάσταση στη δημόσια υγεία επιδεινωνόταν. Ελλείψεις προσωπικού, τμήματα στα όρια τους, γιατροί και εργαζόμενοι σε μόνιμη πίεση.
Ομως, όπως έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες, τι να την κάνεις την επέκταση, όταν δεν υπάρχουν γιατροί; Σήμερα το σοβαρό πρόβλημα δεν είναι τα κτήρια, αλλά το πλαίσιο εργασίας και η φυγή του ανθρώπινου δυναμικού.
Αυτό είναι το πραγματικό κόστος της εγκατάλειψης του σχεδιασμού. Από την προοπτική αναβάθμισης, περάσαμε σε έναν αγώνα επιβίωσης των δομών υγείας του Λασιθίου.
Και ενώ στο Ρέθυμνο, ο σχεδιασμός προχωρά, στο Λασίθι, ένας σχεδιασμός που θα μπορούσε να αποτελέσει μαγιά για την κάλυψη αναγκών των επόμενων δεκαετιών, έμεινε χωρίς συνέχεια. Στο Ρέθυμνο ένα νέο νοσοκομείο θα κτιστεί. Στο Λασίθι, αδυνατούμε να προωθήσουμε έστω και μια επέκταση.
Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και επιμονής. Οι ίδιες δυνατότητες υπήρχαν και εδώ. Εκεί που αλλάζει η εικόνα είναι στο επίπεδο της τοπικής πολιτικής διεκδίκησης και της πίεσης που ασκείται για να περάσουν τα έργα από τα λόγια στην υλοποίηση.
Παράλληλα, στη δημόσια υγεία δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αναμονής.
Κάθε έργο που χάνεται στον χρόνο, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια ήδη οριακή κατάσταση.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπήρξαν σχέδια ή πόροι. Υπήρξαν.
Το ζήτημα είναι ποιος τα υπερασπίστηκε ώστε να μη χαθούν στη λήθη.
Βασιλάκης Μιχάλης
τέως μέλος ΔΣ διασυνδεόμενων νοσοκομείων Λασιθίου
