⏱ Εκτιμώμενος χρόνος ανάγνωσης: 1 λεπτά ανάγνωσης
Η συζήτηση για το νέο Μουσικό Σχολείο Λασιθίου έχει επιστρέψει έντονα στον δημόσιο διάλογο, αφού μέρα με τη μέρα φαίνεται πως το έργο δείχνει να εγκλωβίζεται ανάμεσα σε καθυστερήσεις, διογκούμενους προϋπολογισμούς και μια πολιτική πραγματικότητα που διστάζει μπροστά στα μεγάλα μεγέθη.
Στον «αέρα» του Ράδιο Λασίθι, η πρώην αντιδήμαρχος Ιεράπετρας Χρύσα Χατζημαρκάκη περιέγραψε τη διαδρομή της υπόθεσης από την αρχική μελέτη στο Καβούσι έως τη σημερινή εικόνα των 12–16 εκατ. ευρώ, επιμένοντας ότι το ζητούμενο δεν είναι η αναζήτηση υπευθύνων, αλλά η κατάθεση της μελέτης στο Δημοτικό Συμβούλιο και η χάραξη ρεαλιστικής στρατηγικής χρηματοδότησης, κατά φάσεις.
Αμέσως μετά παρενέβη ο πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, Μιχάλης Λιαπάκης. Έβαλε στο τραπέζι μια άλλη αφετηρία: ένα μουσικό σχολείο έχει ειδικές και απαιτητικές κτιριακές προδιαγραφές, άρα δεν μπορεί να «κουτσουρευτεί» χωρίς να αλλοιωθεί ο ίδιος ο χαρακτήρας του. Παράλληλα υπενθύμισε ότι οι γονείς ζητούσαν εγκαίρως συντονισμό με Περιφέρεια και εμπλοκή περισσότερων φορέων, πριν το κόστος εκτοξευθεί.
Η «Βιώσιμη Πόλη» και το αρχικό σχέδιο στο Καβούσι
Η Χρύσα Χατζημαρκάκη ξεκίνησε με αναδρομή, σημειώνοντας ότι είχε ανατεθεί στη «Βιώσιμη Πόλη» η μελέτη για την ανέγερση του νέου Μουσικού Γυμνασίου, με βάση το παλιό οικόπεδο εντός του οικισμού στο Καβούσι – στον χώρο του παλιού Δημοτικού Σχολείου – και την ανάπλασή του. Όπως είπε, η μελέτη είχε προχωρήσει «σε σημαντικό βαθμό», στηριγμένη σε κτιριολογικό πρόγραμμα σαφώς μικρότερο από το σημερινό.
Σύμφωνα με την ίδια, το τότε εγκεκριμένο πρόγραμμα αντιστοιχούσε περίπου σε 1.600 τ.μ. και αποτύπωνε τις ανάγκες της εποχής, με διαφορετικό μαθητικό δυναμικό και διαφορετική προβλεπόμενη εξέλιξη. Με αυτό ως αφετηρία υποστήριξε ότι, αν δεν είχαν αλλάξει οι απαιτήσεις της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως προς τις προδιαγραφές και τους χώρους ενδεχομένως σήμερα να μιλούσαμε για χρηματοδότηση έργου ή έστω για την πρώτη φάση του, και όχι για ένα σχέδιο που συνεχίζει να αναζητά τη «μεγάλη» χρηματοδότηση.
Από τα 3–4 εκατ. στα 12–16
Στο βασικό επίδικο, το κόστος, η πρώην αντιδήμαρχος περιέγραψε μια κλιμάκωση που – όπως ανέφερε – έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις αφού από ένα έργο που κάποια στιγμή κοστολογήθηκε σε 3-4 εκάτ. ευρώ πλέον ο προϋπολογισμός του ξεπερνά τα 16 εκατ. ευρώ. Τόνισε πως τέτοια οικονομικά μεγέθη «ακούγονται απαγορευτικά», χωρίς να μπει, χωρίς στοιχεία σε μια αυθαίρετη κοστολόγηση. Όταν τα ποσά περνούν ένα όριο, εξήγησε, το πρακτικό συμπέρασμα δεν αλλάζει: ο Δήμος δεν μπορεί να τα καλύψει μόνος του και απαιτείται εξωτερική χρηματοδότηση.
Η Χρύσα Χατζημαρκάκη επέμεινε ότι η συζήτηση πρέπει να μεταφερθεί στα συγκεκριμένα δεδομένα: να έρθει η μελέτη στο Δημοτικό Συμβούλιο, να αποτυπωθεί με ακρίβεια το πραγματικό κόστος και στη συνέχεια να οργανωθεί η διεκδίκηση χρηματοδότησης, με τρόπο που να επιτρέπει να ξεκινήσει το έργο έστω από την πρώτη φάση. «Ένα τόσο μεγάλο έργο αποκλείεται να χρηματοδοτηθεί ολόκληρο σε μία δόση», ήταν η ουσία της τοποθέτησής της.
Με αφορμή την επισήμανση του ενώ για το Μουσικό Σχολείο Λασιθίου τα 16 εκατ. χαρακτηρίζονται πολλά, εγκρίνονται 35 εκατ. για το Ευρωπαϊκό Σχολείο σχολείο στο Ηράκλειο, η ίδια απέφυγε να συγκρίνει χωρίς να γνωρίζει το συγκεκριμένο έργο. Στάθηκε όμως στην πολιτική ουσία: όταν ένα έργο δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί «μονοκοπανιά», ο στόχος πρέπει να είναι να ανοίξει η ροή χρηματοδότησης και να γίνει η εκκίνηση. Κατά την εκτίμησή της, αν υπάρξει πρώτη χρηματοδότηση και ξεκινήσει η κατασκευή, η δυναμική θα οδηγήσει τελικά και στην ολοκλήρωση.
«Δεν πρέπει να περιορίσουμε τις διεκδικήσεις μας»
Η πρώην αντιδήμαρχος αναγνώρισε την ανάπτυξη που έχει σημειώσει η σχολική δομή τα τελευταία χρόνια, αποδίδοντας εύσημα στην τοπική κοινωνία, στην αυτοδιοίκηση (προηγούμενη και σημερινή), στο Δημοτικό Συμβούλιο και στους γονείς. Ταυτόχρονα υπογράμμισε πως «τώρα είναι η ώρα» για κρίσιμες αποφάσεις, με κεντρικό σταθμό την παρουσίαση της μελέτης που ανατέθηκε στη «Βιώσιμη Πόλη» με κόστος – όπως ανέφερε – περίπου 235–240 χιλ. ευρώ.
Στο ίδιο πλαίσιο διαφοροποιήθηκε από τη λογική της αναζήτησης ενόχων, τονίζοντας πως προτεραιότητα, κατά την ίδια, είναι να διαμορφωθεί μια ενιαία γραμμή διεκδίκησης για τη χρηματοδότηση ενός έργου που αφορά ολόκληρο τον Νομό.
Οι αλλαγές στις προδιαγραφές και το «φούσκωμα» του έργου
Κομβικό σημείο της τοποθέτησής της ήταν η εξήγηση για το πώς φτάσαμε στα σημερινά νούμερα. Όπως είπε, η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λασιθίου έκρινε ότι πρέπει να αλλάξουν οι προδιαγραφές και οι χώροι, ώστε να εξυπηρετούνται περισσότερα παιδιά σε βάθος χρόνου. Σε αυτή τη λογική, ο Δήμος – σύμφωνα με την ίδια – ακολούθησε την εισήγηση και προχώρησε στην αλλαγή.
Το κρίσιμο, πρόσθεσε, είναι να σταματήσει η δημόσια συζήτηση να κινείται σε ασαφείς αριθμούς «χωρίς κανείς να ξέρει ακριβώς πόσο θα στοιχίσει» και να γίνει πάνω στην τελική κοστολόγηση της μελέτης.
Σε ό,τι αφορά τη διαδημοτική συνεργασία, η Χρύσα Χατζημαρκάκη υπενθύμισε πως ο μόνος Δήμος που «έτρεξε», χρηματοδότησε, «χτυπούσε πόρτες» και κάλυψε λειτουργικές ανάγκες (αίθουσες, εξοπλισμό, δαπάνες) ήταν ο Δήμος Ιεράπετρας. Περιέγραψε, μάλιστα, ότι επί σειρά ετών το κράτος δεν χρηματοδοτούσε επαρκώς τη σχολική δομή, ακόμη και σε επίπεδο προβλέψεων στους προϋπολογισμούς, με αποτέλεσμα η Ιεράπετρα να σηκώνει δυσανάλογο βάρος.
Μ. Λιαπάκης: «Δεν μπορεί να “μικρύνει” το νέο Μουσικό Σχολείο»
Ο Μιχάλης Λιαπάκης, ως γονέας και πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, υποστήριξε ότι οι παλαιότερες προσεγγίσεις στο αρχικό οικόπεδο δεν μπορούσαν να καλύψουν τις πραγματικές απαιτήσεις ενός μουσικού σχολείου. Τόνισε ότι πρόκειται για ιδιαίτερη δομή, με ανάγκες όπως αίθουσες ατομικών μαθημάτων οργάνων, στούντιο ηχογράφησης και χώρους εκδηλώσεων, άρα ο σχεδιασμός δεν μπορεί να βασιστεί σε λύσεις περιορισμένης κλίμακας.
Παράλληλα θύμισε ότι οι γονείς ζητούσαν εδώ και χρόνια συντονισμό και εμπλοκή περισσότερων φορέων, επισημαίνοντας πως οι καθυστερήσεις στις μελέτες αύξησαν το κόστος και έφεραν το έργο σε δυσκολότερη θέση. Στάθηκε επίσης στο ότι το σημερινό μαθητικό δυναμικό (περίπου 78 μαθητές, όπως εκτίμησε) δεν δείχνει έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά το στεγαστικό «ταβάνι» του υπάρχοντος κτιρίου.
Ο ίδιος συμφώνησε ότι απαιτείται κοινή, συντονισμένη διεκδίκηση, όμως με καθαρό στόχο: χρηματοδότηση ενός πλήρους σχολείου και όχι «κουτσουρεμένη» εκδοχή μέσω περικοπών ή αναθεωρήσεων που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του. Για τη διαδημοτική διάσταση, αναγνώρισε ότι η πολιτική πίεση μπορεί να είναι κοινή, σημείωσε όμως πως, θεσμικά, τις διοικητικές ανάγκες ενός σχολείου που ανήκει στον Δήμο Ιεράπετρας δεν μπορεί να τις καλύψει απευθείας άλλος Δήμος.
Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, οι δύο παρεμβάσεις συγκλίνουν σε ένα σημείο: το νέο Μουσικό Σχολείο δεν μπορεί να μείνει άλλο σε επίπεδο εξαγγελιών. Η Χρύσα Χατζημαρκάκη ζητά να «μπει ρεαλισμός» και να ανοίξει χρηματοδοτική διαδρομή, ξεκινώντας από την πρώτη φάση. Ο Μιχάλης Λιαπάκης επιμένει ότι ο ρεαλισμός δεν πρέπει να μεταφραστεί σε υποβάθμιση του κτιριολογικού χαρακτήρα ενός μουσικού σχολείου.
Το επόμενο κρίσιμο βήμα, όπως αναδείχθηκε από τη συζήτηση στο Ράδιο Λασίθι, είναι η κατάθεση της μελέτης στο Δημοτικό Συμβούλιο, ώστε να υπάρχει σαφές, επίσημο, τεκμηριωμένο κόστος και συγκεκριμένο αντικείμενο διεκδίκησης.
